.

.

Mektubattan

E-posta Yazdır PDF

RABITA VE TEVECCÜH DELİLLERİ

RABITA HAKKINDA BÜYÜK BİR DELİL –teveccüh şekli-

 

Aşağıda zikrettiğimiz bir çok kitab, Huzeyme r.a. tarafından bahsedilen önemli olayı zikretmektedirler. Raviler içinde bir çok önemli şahsiyet var, Arapça asıllarında görülüyor. Biz, birkaç tanesini tercüme ettik, diğerlerini de inkarcılar tercüme etsin de belki insafa gelirler.

 

غاية المقصد فى زوائد المسند - (2 / 695)

 

حَدَّثَنَا عَفَّانُ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ، حَدَّثَنَا أَبُو جَعْفَرٍ الْخَطْمِىُّ، عَنْ عُمَارَةَ بْنِ خُزَيْمَةَ بْنِ ثَابِتٍ، أَنَّ أَبَاهُ قَالَ:

 

رَأَيْتُ فِى الْمَنَامِ أَنِّى أَسْجُدُ عَلَى جَبْهَةِ النَّبِىِّ صلى الله عليه وسلم فَأَخْبَرْتُ بِذَلِكَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه

 

وسلم فَقَالَ: إِنَّ الرُّوحَ لاَ تَلْقَى الرُّوحَ وَأَقْنَعَ النَّبِىُّ صلى الله عليه وسلم رَأْسَهُ هَكَذَا فَوَضَعَ جَبْهَتَهُ عَلَى جَبْهَةِ

 

النَّبِىِّ صلى الله عليه وسلم.

 

Umaret-ibni Huzeymet-İbni Sabit, babasının şöyle dediğini rivayet etti:

Rüyamda gördüm ki Nebi sallallahu aleyhi ve sellem’in mübarek alnına secde ediyorum. Bunu Resulullah sallallahu aleyhi ve selemle haber verdim.

               

Şöyle buyurdu: “Ruh, ruha kavuşmaz. (Birbirine eklenmez. Aşağıdaki diğer rivayetler de şöylerdir: Elbette ruh ruha kavuşur-)  

Nebi sallallahu aleyhi ve selem başını  (şu şekilde) eğdi ve alnını Nebi sallallahu aleyhi ve selemin alnına koydu.”  

 

Başka bir rivayette: “Elbette ruh ruha kavuşur.” Şeklindedir.

Taberaninin rivayetinde şöyledir: Nebi sallallahu aleyhi ve selem ona dedi ki:

“Otur, secde et. (Rüyanda) Gördüğün gibi yap.”  

Başka bir rivayette: “Resulullah sallallahu aleyhi ve selem yere yattı ve (Huzeyme) onun alnına secde etti” Şeklindedir. 

 

 

Ali Haydar Efendi’yi k.s. bir alim ziyarete gelmiş. Görüşme için bekleşirken ordakilere –mürşidin alnına ve iki kaşı arasına bakmak doğru değil- demiş.

 

Sonra Ali Haydar Efendinin k.s. yanına girmişler. Daha söze başlamadan evvel Ali Haydar Efendi k.s. yukarda zikrettiğimiz hadisi şerifi okuyarak, Efendimiz sallallahu aleyhi ve selemin alnına Huzeyme isimli ashabın secde ettiğini anlatmış ve Resulullah sallallahu aleyhi ve selemin alnından daha iyi seccade olurmu! Demiş. O alim hemen sözlerinden pişman olup tarikat dersi almış.

 

İşte muhteremler, kişi namaz seccadesine alnını korken Allaha için secde ederse, tevhid ehli olarak Allaha kulluk yapmış olur. Fakat seccadeye secde etmek niyetinde olsa müşrik olur. Bunun gibi mürşidin alnına bakmakla yüzüne bakmakla onu manevi bir ayna gibi tasavvur edip feyzin kendine yansıdığını kalbine aktığını düşünmek neden şirk olsun, asıl tevhid budur, zira bu manevi akımla kalbi her türlü masivadan kurtarıp sadece Mevla tealaya döndürmek mümkün olur. Böyle olmayanların namazları ve secdeleri mutlaka masiva ile karışık olur. Karışık ibadeti Allahu Teala nasıl kabul etsin!

 

 

 

المسند الجامع - (12 / 74)

 

  3629-عَنْ عُمَارَةَ بْنِ خُزَيْمَةَ بْنِ ثَابِتٍ ، أَنَّ أَبَاهُ قَالَ:

 

رَأَيْتُ فِي الْمَنَامِ كَأَنِّي أَسْجُدُ عَلَى جَبْهَةِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم ، فَأَخْبَرْتُ بِذَلِكَ رَسُولَ اللهِ صلى

 

الله عليه وسلم ، فَقَالَ : إِنَّ الرُّوحَ لَتَلْقَى الرُّوحَ ، وَأَقْنَعَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم رَأْسَهُ هَكَذَا ،

 

   فَوَضَعَ جَبْهَتَهُ عَلَى جَبْهَةِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم.

 

مجمع الزوائد ومنبع الفوائد . محقق - (7 / 99)

 

  11762-وعن خزيمة بن ثابت قال: رأيت في المنام كأني أسجد على جبهة النبي صلى الله عليه وسلم

 

فأخبرت بذلك رسول الله صلى الله عليه وسلم فقال: "إن الروح ليلقى الروح". فأقنع النبي صلى الله

 

عليه وسلم رأسه هكذا فوضع جبهته على جبهة النبي صلى الله عليه وسلم.

 

رواه أحمد بأسانيد أحدها هذا وهو متصل.

 

  11763-رواه الطبراني وقال: فقال له النبي صلى الله عليه وسلم:

 

  "اجلس واسجد واصنع كما رأيت".    ورجالهما ثقات.

 

مجمع الزوائد ومنبع الفوائد . محقق - (7 / 100)     11764-وعن ابن شهاب عن عمارة بن خزيمة

 

بن ثابت الأنصاري - وخزيمة الذي جعل رسول الله صلى الله عليه وسلم شهادته شهادة رجلين - قال

 

ابن شهاب: فأخبرني عمارة بن خزيمة عن عمه - وكان من أصحاب النبي صلى الله عليه وسلم - أن

 

خزيمة بن ثابت رأى في النوم أنه سجد على جبهة رسول الله صلى الله عليه وسلم فجاء رسول الله صلى

 

الله عليه وسلم فذكر ذلك له فاضطجع رسول الله صلى الله عليه وسلم فسجد على جبهته.

 

رواه أحمد عن شيخه عامر بن صالح الزبيري وثقه أحمد وأبو حاتم وضعفه جماعة،وبقية رجاله ثقات.

 

Bu rivayetin evvelinde Huzeyme’nin, Efendimiz s.a.v tarafından iki kişinin şehadeti yerine sözü kabul edilen kıymetli bir sahabi olduğu zikrediliyor.

 

  11765-وعن خزيمة بن ثابت أنه رأى في منامه أنه يقبّل النبي صلى الله عليه وسلم فأخبره بذلك فنام له النبي صلى الله عليه وسلم فقبل جبهته.

 

Bu rivayette Huzeyme’nin Efendimiz s.a.v in alnını öptüğü zikrediliyor.

 

مسند أحمد - (36 / 201)     21878 - حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ أَنَا أَبُو جَعْفَرٍ

 

الْخَطْمِيُّ عَنْ عُمَارَةَ بْنِ خُزَيْمَةَ بْنِ ثَابِتٍ أَنَّ أَبَاهُ قَالَ رَأَيْتُ فِي الْمَنَامِ كَأَنِّي أَسْجُدُ عَلَى جَبْهَةِ

رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَخْبَرْتُ بِذَلِكَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ إِنَّ الرُّوحَ لَا

يَلْقَى الرُّوحَ وَأَقْنَعَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رَأْسَهُ هَكَذَا فَوَضَعَ جَبْهَتَهُ عَلَى جَبْهَةِ النَّبِيِّ

 

صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ

Bu rivayet Ahmed ibni Hanbel’in müsnedinde no: 21878 ve 21864 no da.

 

البرزخ - (1 / 251)   عَنْ أَبي جَعْفَرٍ الْخَطْمِيِّ ، عَنْ عُمَارَةَ بْنِ خُزَيْمَةَ بْنِ ثَابِتٍ ، أَنَّ أَبَاهُ قَالَ:

 

رَأَيْتُ فِي الْمَنَامِ أَنِّي أَسْجُدُ عَلَى جَبْهَةِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّه عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ، فَأَخْبَرْتُ بِذَلِكَ رَسُولَ اللَّهِ

 

صَلَّى الله عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ، فَقَالَ : ( إِنَّ الرُّوحَ لا تَلْقَى الرُّوحَ ) ، وَأَقْنَعَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّه عَلَيْهِ وَسَلَّمَ

 

رَأْسَهُ هَكَذَا ، فَوَضَعَ جَبْهَتَهُ ، عَلَى جَبْهَةِ النَّبِيِّ صَلَّى الله عَلَيْهِ وَسَلَّمَ .

 

التخريج :   خرجه أحمد 5/214،215ح21913،21927   دراسة الإسناد :-

 

رجال إسناده كلهم ثقات إلا أن في إسناده أبو جعفر الخطمي .

 

قال ابن حجر : عمير بن يزيد بن عمير بن حبيب الأنصاري ، أبو جعفر الخطمي بفتح المعجمة ،

 

وسكون الطاء المدني ، نزيل البصرة ، صدوق من السادسة 4 .(530)

 

Bu rivayet Berzah isimli eserin 1/251 de. Tahriç eden şöyle demiş: Ahmed bin Hanbel 5/215, 214.  21927, 21913

İsnad ricalinin tamamı sika (güvenilir) dir, ancak Ebu Cafer el Hatmi hariç.

İbni Hacer derki: Bu zat sadatları tarafından saduk (doğru sözlü) görülmüştür.

 

مسند الصحابة في الكتب الستة - (45 / 62)   حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ أَنَا أَبُو جَعْفَرٍ

 

الْخَطْمِيُّ عَنْ عُمَارَةَ بْنِ خُزَيْمَةَ بْنِ ثَابِتٍ أَنَّ أَبَاهُ قَالَ رَأَيْتُ فِي الْمَنَامِ أَنِّي أَسْجُدُ عَلَى جَبْهَةِ النَّبِيِّ

 

صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَخْبَرْتُ بِذَلِكَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ إِنَّ الرُّوحَ لَا تَلْقَى

الرُّوحَ وَأَقْنَعَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رَأْسَهُ هَكَذَا فَوَضَعَ جَبْهَتَهُ عَلَى جَبْهَةِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ

وَسَلَّمَ ( حم ) 21357

 

Bu rivayet, kütübü sitteden olan Sahabilerin müsnedi, 45/62 de. 21 357 ve  21371

 

Ayrıca Müsned’in Zevaidi’nde 2/695

 

المسند الجامع - (12 / 74)     3629-عَنْ عُمَارَةَ بْنِ خُزَيْمَةَ بْنِ ثَابِتٍ ، أَنَّ أَبَاهُ قَالَ:   رَأَيْتُ فِي الْمَنَامِ كَأَنِّي

 

أَسْجُدُ عَلَى جَبْهَةِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم ، فَأَخْبَرْتُ بِذَلِكَ رَسُولَ اللهِ صلى الله عليه وسلم ، فَقَالَ : إِنَّ

 

الرُّوحَ لَتَلْقَى الرُّوحَ ، وَأَقْنَعَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم رَأْسَهُ هَكَذَا ، فَوَضَعَ جَبْهَتَهُ عَلَى جَبْهَةِ النَّبِيِّ صلى الله

 

عليه وسلم.    أخرجه أحمد 5/214(22208) و5/215(22222) قال : حدَّثنا عَفَّان. و"عَبد بن حُميد"

 

  216 قال : حدَّثنا ابن أَبِي شَيْبَة ، حدَّثنا يَزِيد بن هارون. و"النَّسائي" ، في "الكبرى" 7584 قال : أخبرنا

 

أبو داود ، قال : حدَّثنا عَفَّان.   كلاهما (عَفَّان , ويَزِيد) عن حَمَّاد بن سَلَمَة ، عن أَبِي جَعْفَر الخَطْمِي ،

 

   عن عُمَارَة بن خُزَيْمَة بن ثابت ، فذكره.

 

  - أخرجه أحمد 5/216(22229) قال : حدَّثنا سَكَن بن نافع ، أبو الحَسَن الباهلي ، حدَّثنا صالح ، يَعْنِي

 

ابن أَبِي الأَخْضَر ، عن الزُّهْرِيِّ ، أَخْبَرَنِي عُمَارَةُ بْنُ خُزَيْمَةَ ؛   أَنَّ خُزَيْمَة رَأَى فِي الْمَنَامِ ، أَنَّهُ يَسْجُدُ عَلَى جَبْهَةِ

 

رَسُولِ اللهِ صلى الله عليه وسلم ، قَالَ : فَأَتَى خُزَيْمَة رَسُولَ اللهِ صلى الله عليه وسلم فَأَخْبَرَهُ ، قَالَ : فَاضْطَجَعَ

 

لَهُ رَسُولُ اللهِ صلى الله عليه وسلم ، ثُمَّ قَالَ لَهُ : صَدِّقْ رُؤْيَاكَ ، فَسَجَدَ عَلَى جَبْهَةِ رَسُولِ اللهِ صلى الله عليه

 

وسلم.    مُرْسَلٌ.     - وأخرجه أحمد 5/215(22227) قال : حدَّثنا عُثْمَان بن عُمَر ، هو ابن فارس. وفي

 

  5/216(22230) قال : حدَّثنا عامر بن صالح الزُّبَيْرِي. و"النَّسائي" ، في "الكبرى" 7583 قال : أخبرنا

 

أبو داود ، قال : حدَّثنا عُثْمَان بن عُمَر.

 

المسند الجامع - (12 / 75)   كلاهما (عُثْمَان ، وعامر) عن يُونُس بن يَزِيد ، عن الزُّهْرِي ، عَنِ ابْنِ خُزَيْمَة بْنِ

 

ثَابِتٍ الأَنْصَارِي ، صَاحِبِ الشَّهَادَتَيْنِ ، عَنْ عَمِّهِ ؛   أَنَّ خُزَيْمَة بْنَ ثَابِتٍ الأَنْصَارِيِّ رَأَى فِي الْمَنَامِ أَنَّهُ سَجَدَ

 

عَلَى جَبْهَةِ رَسُولِ اللهِ صلى الله عليه وسلم ، فَأَخْبَرَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم بِذَلِكَ ، فَاضْطَجَعَ لَهُ رَسُولُ اللهِ

 

صلى الله عليه وسلم ، وَقَالَ : صَدِّقْ بِذَلِكَ رُؤْيَاكَ ، فَسَجَدَ عَلَى جَبْهَةِ رَسُولِ اللهِ صلى الله عليه وسلم.

 

  - في رواية عامر بن صالح الزُّبَيْرِي : حدَّثني يُونُس بن يَزِيد ، عن ابن شِهَاب ، عن عُمَارَة بن خُزَيْمَة بن ثابت

 

الأَنْصَارِي ، وخُزَيْمَة الذي جعل رسولُ اللهِ صلى الله عليه وسلم شهادته شهادة رجلين ، قال ابن شِهَاب :

 

فأخبرني عُمَارَة بن خُزَيْمَة ، عن عَمِّه ، وكان من أصحابِ رسُولِ اللهِ صلى الله عليه وسلم ، فذكره.

 

مجمع الزوائد ومنبع الفوائد . محقق - (7 / 99)     11762-وعن خزيمة بن ثابت قال: رأيت في المنام كأني

 

أسجد على جبهة النبي صلى الله عليه وسلم فأخبرت بذلك ص.377

 

رسول الله صلى الله عليه وسلم فقال: "إن الروح ليلقى الروح". فأقنع النبي صلى الله عليه وسلم رأسه هكذا

 

فوضع جبهته على جبهة النبي صلى الله عليه وسلم.    رواه أحمد بأسانيد أحدها هذا وهو متصل.

 

  11763-رواه الطبراني وقال: فقال له النبي صلى الله عليه وسلم:     "اجلس واسجد واصنع كما رأيت".   ورجالهما ثقات.

 

Rüya Kitabı 1/87 de, bu rüyanın üç yoldan rivayet edildiği zikredildi, aşağıda bunlar zikrediliyor.

كتاب الرويا - (1 / 87)   ومن الرؤيا الظاهرة رؤيا خزيمة بن ثابت رضي الله عنه أنه يقبل النبي - صلى الله

 

عليه وسلم - ويسجد على جبهته. وقد جاء ذلك من طرق. أحدها: عن أبي جعفر المديني الخطمي قال:

 

سمعت عمارة بن عثمان بن حنيف يحدَّثُ عن خزيمة بن ثابت أنه رأى في منامه أنه يقبّل النبي - صلى الله عليه

 

وسلم - فأتى النبي - صلى الله عليه وسلم - فأخبره بذلك فناوله النبي - صلى الله عليه وسلم - فقبّل جبهته.

رواه الإمام أحمد. قال الهيثمي: فيه عمارة بن عثمان ولم يرو عنه غير أبي جعفر الخطمي وبقية رجاله ثقات،

 

قلت: قال ابن حجر في "تقريب التهذيب": عمارة بن عثمان بن حنيف الأنصاري المدني مقبول. انتهى. ويؤيد

 

حديث عمارة ما سيأتي في الطريقين بعده.

 

الطريق الثاني: عن أبي جعفر الخطمي عن عمارة بن خزيمة بن ثابت أن أباه قال: رأيت في المنام أني أسجد على

 

جبهة رسول الله - صلى الله عليه وسلم - فأخبرت بذلك رسول الله - صلى الله عليه وسلم - فقال: «إن

 

الروح لتلقى الروح» وأقنع النبي - صلى الله عليه وسلم - رأسه هكذا فوضع جبهته على جبهة النبي - صلى

 

الله عليه وسلم -، رواه الإمام أحمد وابن أبي شيبة والطبراني في "الكبير" مختصرًا. قال الهيثمي: رواه أحمد

 

بأسانيد أحدها هذا وهو متصل ورواه الطبراني وقال: فقال له النبي - صلى الله عليه وسلم -: «اجلس واسجد

 

واصنع كما رأيت» ورجالهما ثقات.

 

الطريق الثالث: عن الزهري عن ابن خزيمة بن ثابت الأنصاري صاحب الشهادتين عن عمه أن خزيمة بن ثابت

 

الأنصاري رأى في المنام أنه سجد على جبهة رسول الله - صلى الله عليه وسلم - فأخبر النبي - صلى الله عليه

 

وسلم - بذلك فاضطجع له رسول الله - صلى الله عليه وسلم - وقال: «صدق بذلك رؤياك» فسجد على

 

جبهة رسول الله - صلى الله عليه وسلم -، رواه الإمام أحمد عن عثمان بن عمر بن فارس عن يونس عن

 

الزهري عن ابن خزيمة بن ثابت عن عمه. ورجال هذا الإسناد كلهم ثقات، وقد رواه ابن حبان في "صحيحه"

 

بنحوه.

 

Geride geçen rivayetlerde bir çok meşhur alimin ismi rivayet zincirinde mevcut ve ravilerin sika (güvenilir) olduğunu söylüyorlar. Ayrıca bazısı Mürsel olduğunu söylemiş. Bazısı Muttasıl olduğunu söylemiş.

Özellikle Ahmed ibni Hanbel, Zühri, Taberani, Heysemi, Nesei ve Ebu Davud gibileri hadisi şerif sahasında önemli şahsiyyettirler.

Bu gibi tasavvufi mana içeren hadisi şerifleri bir takım reformcu selefi vehhabi akımına mensub olanlar hemen inkar ederler ve güya islamın özüne uygun olmadığını söylerler. Şu raviler ve hadis ulemasının önem verdiği ve tasdik ederek rivayet ettikleri ve kitablarına aldıkları bir hadisi şerifi kabul etmeyenler, olsa olsa kalblerinde nifak olan marazlı kimselerdir.

Netice olarak tasavvufun bütün temelleri (rabıta, teveccüh, murakabe, zikir, fena ve beka halleri, manevi mi’raç v.s.) hepsi mutlaka kitaba, sünnete veya ashabı kiramın bir uygulamasına dayanır, özellikle Nakşi yolu, ashabın yoluna ittiba üzeredir, asla bid’atı kabul etmez.

Bu manevi yolun saliklerine dil uzatanlar, iyice düşünsünler, insafla delillere baksınlar ve pişman olmamak için acele etmeden, İslam ümmetinin bidayet ve sonunu inceleyerek, Allah dostlarına gönül versinler, inkar etmesinler.

 

 

Salı, 07 Ağustos 2012 15:35 tarihinde güncellendi
E-posta Yazdır PDF

MEKTUBAT 3. CİLT 3. MEKTUB

3. MEKTUBUN BAŞLIĞI VE KONUSU

Üçüncü mektub, Mir Muhibbullah el-Menkiburi’ye yazılmıştır.

Kelime-i tayyibe, lâ ilâhe illallah-ın manasını beyan hakkındadır.

3. MEKTUBUN TERCÜMESİ

Allah'a hamd olsun, selam seçtiği kullarına olsun.

Lâ ilâhe illallah. Allah’tan başka ilah yoktur. Uluhiyyete layık, ma’budiyyeti hak eden hiçbir kimse yoktur, ancak Allah vardır, onun ben-zeri yoktur. Vacibu-l vucuttur, noksanlık alametlerinden münezzehtir, hudus sıfatlarından beridir.

Zilletin, boyun eğmek ve kırıklık halinin kemalinden ibaret olan ibadeti hak etmek, kendinde bütün kemalatlar sabit olan Zat içindir. O’ndan bütün noksanlıklar soyulmuştur. Bütün eşya varlıkta ve varlık tabilerinde ona muhtaçtır. Kendisi ise, hiçbir işte başkasına muhtaç değil-dir. Zararı ve faideyi yaratan O’dur. O’nun izni olmadan hiç kimse, başka-sına zarar ve menfaati ulaştırmaya kadir olamaz.

Şu sayılan kamil sıfatlarla vasıflanan, ancak Allahu tealadır; başka-sında olması layık değildir. Şayet Allah'u teala’dan başkası şu kamil sıfatlarla, ziyade ve noksanlık olmaksızın vasıflansa, bu Allah'u Teala’dan gayrısı olmaz. Zira farklı iki şey, birbirinden ayrıdırlar. Halbuki burda ayrılık yoktur. Şayet farklılıklarını isbat ederek ayrı olduklarına hükmet-sek, noksanlığı lazım gelir ki bu da, ilah olmaya/ma’bud olmaya zıttır.

Bunun izahı; farklılığın hasıl olması için, O’nun için bütün kemalat-ları isbat etmesek, noksan olması lazım gelir. Aynı şekilde bütün noksan-lıkları O’ndan selb etmesek/soyup atmasak, yine noksan olması lazım gelir. Eğer eşya ona muhtaç değilse, niçin ibadete müstehak olsun ki! Eğer O –kendisi- eşyadan bir şeye, işlerden birinde muhtaç olsa, nakıs olur. Aynı şekilde, eğer faide verici ve zarar verici değilse, ne şeyde eşya ona ihtiyaç duyacak! Bu durumda onların ibadetine, kendisi müstehak olmaz. Eğer birisi, zarar veya faideyi, O’nun izni olmadan eşyaya ulaş-tırsa, o zaman (kendisi) muattal (bir işe yaramaz) olur, ibadete layık olarak kalmaz. Şu sayılan kamil sıfatları cem eden, ancak biri olur, O’nun ortağı yoktur, ibadete layık ancak O’dur, birdir, kahhardır.

Eğer denilirse, şu sıfatlar ile temayüz eden, geride beyan edildiği gibi her ne kadar noksanlığı lazım getirirse, bu, uluhiyyet ve ma’budiyyete zıttır. Lakin şu gayrısı için, başka sıfatların olması mümkündür, öyle ki imtiyaza sebeb olurlar, bu durumda asla noksanlık lazım gelmez. O sıfatların ne olduğunu bilmesek te.

Cevab veririm, şu sıfatlar da ya kamil sıfat olacaktır, ya da noksan sıfatlar olacaktır. Her iki takdire göre zikrettiğimiz sakınca ortaya çıkar. Şu sıfatları bilmesek, onlar nelerdir diye tayin edemesek te, lakin onlar kemal veya noksanlık dairesinden hariç değillerdir. Her iki takdire göre, geride geçtiği gibi noksanlık lazım gelir.

Hak subhanehu ve teala’nın gayrısının ma’budiyyeti hak edeme-mesine bir başka delil şu dur ki; Allah'u Teala bütün eşyanın varlığında zaruri olan şeylere ve varlığın tabilerinin mevcudiyyetinde yeterli olunca, eşyanın faidesi ve zararı Hak subhanehu’ya bağlı olunca, O’ndan gayrısı sırf muattal olur. Asla eşyanın ona ihtiyacı olmaz. Hangi cihetten onun için ibadeti hak etmek olsun! Hangi şey için eşya bizzat ona yönelsin, huzu/huşu ve inkisar üzere olsun!

Şerli kafirler, Hak subhanehu ve teala’nın gayrısına ibadet ederler, yonttukları putlarını kendi zanlarınca ma’bud yaparlar. Zannederler ki onlar, Allah katında kendilerine şefaatçi olacak, onların vesilesi ile Allah’a yakın olacaklar. Ne büyük ahmaklık! Onlar için şefaat mertebesi olduğunu nerden bilmişler, Allah'u teala’nın onlara şefaat için vereceğini nerden bildiler!

Sırf vehimle birini Mevla celle ve alâ’ya ibatette ortak koşmak, mahrumiyyet ve hüsranlığın son derecesidir. İbadet kolay bir iş değil ki her bir taş ve ağaca ibadet edilsin. Her bir aciz, belki ibadet edenden daha aciz olan şey, ibadete müstehak tasavvur edilsin. Zira ibadeti hak etmek, uluhiyyet manası tahakkuk etmeksizin tasavvur edilemez. Kendin-de uluhiyyete salahiyyet olan, ibadete müstehaktır. Değilse müstehak olmaz. Uluhiyyete salahiyyet, varlığın vacib olmasına bağlıdır. Kendinde varlık vacib olmayan, uluhiyyete layık olmaz, ibadete müstehak olmaz.

O kimsenin ahmaklığı ne şiddetlidir ki, Allahu subhanehu’ya varlığı-nın vacib olmasında bir şeyi ortak koşmazlar, bununla beraber, Allah'u teala’ya ibadette ortaklar koşarlar. Bilmezler mi, varlığın vacib olması, ibadeti hak etmenin şartıdır. Varlığının vacib olmasında ortağı olmayınca, ibadeti hak etmesinde de Mevla teala için ortak olmaz.

İbadeti hak etmekte ortak koşmak, varlığının vacib olmasında da ortak koşmayı gerektirir. Şu kelime-i tayyibeyi tekrar ile, varlığının vacib olmasındaki ortakları ve ibadeti hak etmesindeki ortakları da nefyetmek gerekir. Bilkis en mühim olan, kendine en ihtiyaç duyulan ve şu yolda en faideli olan, nebilerin davetine has olan, ibadeti hak etmekte ortağı nefyetmektir. (Onlar üzerine salat ve selam olsun.) Zira nebilerden birinin dinine yapışmayan muhalifler de, akli delillerle vucudun vacib olmasında ortaklığı nefyederler. Vacibu-l vucud’tan, bir olandan, gayrısını isbat etmezler. Lakin onlar, ibadeti hak etme muamelesinden gafillerdir. İbadeti hak etmekte ortağı nefyetmekten boş kalmışlardır. Gayra ibadetten çekinmezler, manastırlar tamirinden geri durmazlar.

Nebiler, manastırları yıkmışlar, gayrısına ibadetten men etmişlerdir. Şu büyüklerin lisanında müşrik, Hak subhanehu’nun gayrısına ibadette esir olandır. Her ne kadar vucud vucubu ortaklığını nefyettiğini söylese de. Zira onların ihtimamı, Hak subhanehu’nun gayrısına ibadeti nefyetmekte, amelle ve muamele ile alakalı vucubun vucudu ortaklığını nefyet-meyi gerektirir.

Şu büyüklerin şeriatları ile tahakkuk etmeyen –ki Allahu subhanehu’ nun gayrısının ibadeti hak etmesini nefyetmekten haber verir- şirkten halas bulmaz, âfâki ve enfusi ilahlara ibadet şirki şubelerinden kurtara-maz. Zira bu manayı tekeffül eden, nebilerin şeriatlarıdır. Üzerlerine salat ve selam olsun.

Çarşamba, 18 Mayıs 2011 16:56 tarihinde güncellendi
E-posta Yazdır PDF

RİSALE-İ KUDSİYYE

 

TASAVVUF SOHBETİ / MAHMUD EFENDİ HAZRETLERİNDEN K.S.

Risalei Kudsiyye Sayfa: 43 Sıra: 9

رِوَايَتْدِرْ زَبُورْدَنْ فَاعْتَقِدْنِى اَنَا الْمَطْلُوبْ فَاطْلُوبْنِى تَجِدْنِى


فَاِنْ تَطْلُبْ سِوَائِ لَمْ تَجِدْنِى اَنَا الرَّحْمَنْ فَاطْلُبْنِى تَجِدْنِى


سِوَادَنْ قِيلْ فِرَارْ حَقَّه كِيدَه لِمْ جَمَالِ بَا كَمَالَه سَيْرْ اِيدَه لِمْ

 

Rivayettir zeburdan fe’tekıdni. Enel matlub fetlubni tecid ni

Fein tatlub sivai lem tecidni. Enerrahman fetlubni tecidni

Sivadan kıl firar Hakka gidelim.Cemali ba kemale seyr ede lim.

Rivayet kelimesi dirayet gibi mastardır.

Gelir. رَوَى يَرْوِى رِوَايَةً

Rivayet: Görülmüş haber verilmiş demektir.

رِوَايَتْدِرْ زَبُورْدَنْ فَاعْتَقِدْنِى

Rivayettir zeburdan fe’tekıdni

Zebur kitabından görülmüştür, haber verilmiştirki Mevla buyuruyor; ‘Kulum bana inan. Kulum beni iyi bilde öyle inan. Yanlış bilirsen yanlış inanırsın. Kimler gibi? Yahudi ve hiristi yanlar gibi. Onlar nasıl inandılar?

Tevbe Suresi Sayfa: 192 Ayet: 30


وَقَالَتِ الْيَهُودُ عُزَيْرٌ نِ ابْنُ اللهِ وَقَالَتِ النَّصَارَى الْمَسِيحُ ابْنُ اللهِ

‘Yahudiler Üzeyr Allahın oğludur dediler. Hıristiyanlar da Mesih (İsa) Allahın oğludur dediler’.

Bak gördünüzmü ne diyorlar. Allahı yanlış bildiler yanlış inandılar.

Maide Suresi Sayfa: 121 Ayet: 72


قَالُو اِنَّ اللهَ هُوَ الْمَسِيحُ ابْنُ مَرْيَمَ وَقَالَ الْمَسِيحُ يَا بَنِىاِسْرَائِيلَ اعْبُدُوا اللهَ رَبِّى وَرَبَّكُمْ اِنَّهُ مَنْ يُشْرِكْ بِاللهِ فَقَدْ حَرَّمَ اللهُ عَلَيْهِ الْجَنَّةَ وَمَأْوَيهُ النَّارُ وَمَا للِظَّالِمِينَ مِنْ اَنْصَارٍ

‘Şüphesizki Allah Meryemin oğlu mesih (isa) dır diyen ler kafir olmuştur. Halbuki Mesih (İsa) şöyle demişti; Ey İs rail oğulları Benim Rabbim ve sizin Rabbiniz olan Allaha ibadet ediniz. Her kim Allaha ortak koşarsa Muhakkak Al lah ona cenneti haram kılmış olur. Ve onun varacağı yer ateştir ve zalimler için yardımcılardan kimse yoktur’.

İsa bazı kere Allahın oğlu dediler bazı kere Allahtır dedi ler. Halbuki İsa onlara ne dedi; Benim Rabbim ve sizin Rabbi niz olan Allaha ibadet ediniz. İsa onlara ne diyor onlar ise ne yapıyorlar. انصار ne kelime نصير kelimesinin cemisidir.


Maide Suresi Sayfa: 121 Ayet: 73

لَقَدْ كَفَرَ الَّذِينَ قَالُوا اِنَّ اللهَ ثَالِثُ ثَلَثَةٍ وَمَا مِنْ اِلَهٍ اِلاَّ اِلَهٌ وَاحِدٌ وَاِنْ



لَمْ يَنْتَهُوا عَمَّا يَقُولُونَ لَيَمَسَّنَّ الَّذِينَ كَفَروا مِنْهُمْ عَذَابٌ اَلِيمٌ

‘Allah üç ilahtan üçüncüsüdür diyenler elbette kafir ol muşlardır. Halbuki bir ilahtan başka hiç bir ilah yoktur. Ve eğer dediklerine nihayet vermezlerse onlardan kafir olanlara elbette pek acıklı bir azab dokunacaktır’.

Maide Suresi Sayfa: 121 Ayet: 75

مَا الْمَسِيحُ ابْنُ مَرْيَمَ اِلاَّ رَسُولٌ قَدْخَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُلُ وَاُمُّهُ صِدِّيقَةٌ كَانَا يَأْكُلاَنِ الطَّعَامَ اُنْظُرْكَيْفَ يُبَيِّنُ لَهُمُ

 

اْلاَيَاتِ ثُمَّ انْظُرْ اَنَّى يُؤْفَكُونَ

‘Meryemin oğlu mesih bir peygamberden başka değildir. Ondan evvel nice peygamberler gelip geçmiştir. Onun anasıda pek sadık bir kadındır. İkisi yemek yerlerdi. Bak onlara ayetlerimizi nasıl açıkça beyan ediyoruz. Sonrada bak onlar haktan nasıl çevriliyorlar’.

Mevla İsa (aleyhisselam) hakkında buyuruyorki; İsa ancak peygamberdir ilah değil Allah’ın oğluda değil ikiside yemek yi yorlardı.Yani ilah yemek yemez çünkü yemek yiyince büyük küçük abdest bozmak lazım olur.

Maide Suresi Sayfa: 121 Ayet: 76

قُلْ اَتَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللهِ مَا لاَ يَمْلِكُ لَكُمْ ضَرًّا وَلاَ نَفْعًا وَاللهُ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ

‘Deki; Allahı bırakıpta size ne bir zarar ne bir faide sağ lamayan şeyleremi tapıyorsunuz? Halbuki Allah bütün söy lediklerinizi işitendir, bütün yaptıklarınızı bilendir’.

Sen böyle bir Allahı bırakıpta odunlara ibadet et bu olur mu? İşte Kur’an neler diyor görüyorsunuz. Ehli sünnet vel cem aat itikadı Kurandan alındı.Bu itikat gibi güzel itikad yok. Alla hu Teâla zengin fakir amir memur, genç ihtiyar, kadın erkek her kuluna buyuruyorki; Ey kulum beni bil ve hakkıyla bana in an. Eğri bilirsen eğri inanırsın.

اَنَا الْمَطْلُوبْ فَاطْلُوبْنِى تَجِدْنِى

 

Enel matlub fetlubni tecidni

Talep olunan (aranılan) benim beni ara beni bulursun beni arayasınız için sizi yarattım.

فَاِنْ تَطْلُبْ سِوَائِ لَمْ تَجِدْنِى

 

Fein tatlub sivai lem tecidni

Eğer benden başkasını ararsan beni bulamazsın.

اَنَا الرَّحْمَنُ فَاطْلُبْنِى تَجِدْنِى

 

Enerrahman fetlubni tecidni

Rahman (kulunu nihayet son derece acıyan ve hakiki nime ti veren) benim beni ara beni bulursun. Ey kulum sakın demeki seni bulamazsan ne olacak bilmesem ne olacak? Çünkü gözün benimle görüyor kulağın benimle işitiyor elin ayağın benimle hareket ediyor. Benim verdiğim temiz havayı teneffüs ediyor sun rahman benim yarın kocan oğlun kızın v.s. senin gözünün yaşına bakamayacak. Ziyade acıyıcı benim beni ara beni bulur sun.

سِوَادَنْ قِيلْ فِرَارْ حَقَّه كِيدَه لِمْ جَمَالِ بَا كَمَالَه سَيْرْ اِيدَه لِمْ

 

Sivadan kıl firar Hakka gidelim. Cemali ba kemale seyr edelim.

Allahtan başkasından kaç Hakka gidelim. Mevlanın sonsuz cemalini seyr edelim. Siva: Başka demektir. Ama neden başka olduğu anlaşılmıyor bir muzafun ileyh eklersek bilinir. Mesela; سوى الشمس güneşten başka سوى الارض yerden başka سوي الله Allahtan başka. Bu beyitte سوى kelimesinden sonra الله lafzı yok. Peki Allahtan başka olduğunu nerden bildik? Bu beyitin evvelinde Allahtan bahsettiğini bildiğimiz için Allah tan başka olduğunu bildik.

Eğer burada okunanları, ayetlerle beraber anlatabilseniz o daha çok güzeldir. Bu beyit çok güzeldir. Bunu okuyup anlatan da çok güzeldir. Bu beyitte Mevlayı birleme var. Bu beyite bir de ihlas suresini ekleseniz daha güzel olur.

İhlas suresinin evvelindeki قل cevaptır. Kimlere? Müşriklere müşrikler Resulullah Efendimize gelerek Ya Muhammed sen Allah diyorsun, bu altındanmıdır yoksa gümüşten mi? Bize ha ber ver. Bunun üzerine Allahu Teâla İhlas Suresini indirdi. ‘Habibim o sana soranlara de ki;

İhlas Suresi Sayfa: 606 Ayet: 1

قُلْ هُوَ اللهُ اَحَدٌ

‘O Allah birdir de’. Size onun birliği lazım altınlığı gümüşlüğü lazım değil Altın gümüş Mevlanın yanında çürük teneke bile değil’.

İhlas Suresi Ayet: 2

اَللهُ الصَّمَدُ

‘Allah samedtir’. O kimseye muhtaç değil, herkes ona muhtaçdır.

İhlas Suresi Ayet:3

لَمْ يَلِدْ وَلَمْ يُولَدْ

‘O doğurmadı (Kimsenin ana babası olmadı, öyle ise onun oğlu yok) ve doğurulmamıştır (kimse onun anası babası olma dı)

İhlas Suresi Ayet:4

وَلَمْ يَكُنْ لَهُ كُفُوًا اَحَدٌ

 

‘Ve ona hiç bir şey denk olmadı’.

Allahın ailesi olmadığına dair bir ayet okuyun?

En’am Suresi Sayfa: 141 Ayet: 101

اَنَّى يَكُونُ لَهُ وَلَدٌ وَلَمْ تَكُنْ لَهُ صَاحِبَةٌ

‘O Mevlanın nasıl çocuğu olabilirki, onun için bir aile yoktur’

Ailesi olmayanın çocuğu olurmu? Olmaz.

Mevla Teala ben den başkasından kaç diyor eğer kaçmazsan gönlün ona yakalanır benden başkasına yakalanma, o yok olur, sen sahipsiz kalırsın. Gönlünü bana yakalandırırsan ben yok olmam. İnsan et, kemikle güzel olmaz ama bu beyitle güzel olursa o hiç bozulmaz. Çürüse de güzeldir.

 

Çarşamba, 10 Kasım 2010 23:32 tarihinde güncellendi
E-posta Yazdır PDF

75. MEKTUB - MİRZA BEDİ-UZ ZAMAN..

75. MEKTUBUN BAŞLIĞI VE KONUSU

Yine Mirza Bediuz-zaman’a yazılmıştır.

İki cihanın Efendisine tabi olmaya teşvik; O'nun ve âlinin üzerine salat ve selam olsun, evvela itikadları düzeltmekle, ikinci olarak zaruri fıkhi hükümleri öğrenmekle ve bunlarla alakalı hususlar hakkındadır.

 

75. MEKTUBUN TERCÜMESİ

Allahu subhanehu sizi, salim kılsın, afiyette yapsın.

Bilki iki cihanın saadetinin peşin sermayesi, resullerin Efendisine ittibaya bağlıdır, O'nun ve âlinin üzerine salavatlar ve selamlar olsun; o şekilde bir ittibaki Ehli Sünnet alimleri onu beyan etmiştir. Allah onların çalışmalarını şükrana layık eylesin. Bu durum evvelâ, itikadların şu büyük-lerin görüşlerine göre tashih edilmesi ile, ikinci olarak ta helal, haram, farz, vacib, sünnet, mendup, mubah ve şüpheli şeyleri öğrenmekledir. Bu bilgi-nin gereğince amel etmek mutlaka lazımdır.

Şu iki kanat ki, itikadî ve amelîdir, (bunların) hasıl olmasından son-ra, ebedi saadetin husulü için ezeli yardım geçmişse, kudsî aleme doğru uçmak kolay olur. Bunlar olmaksızın mümkün değildir.

Alçak dünyanın yaptıkları gizli değildir ki matlaplardan sayılsın, emel lerinin ve rütbelerinin husulü, maksatlardan zannedilsin. Yüce himmetli olmak lazımdır. Zira insan, Allahu subhanehu’dan her neşeyi bulursa, onu vesile ile bulur. O takdirde O’na doğru vesile talep etmek gerekir.

Mısra’:

İş budur, kalanı fuzulidir.

İltifatının mükemmelliğinden dolayı himmet talep etmişsin, sana müj-de olsun; salimen ve ganimetle dönersin. Fakat bir şarta riayet etmen gerekir, bu, teveccüh kıblesini birlemektir. Zira teveccüh kıblesini müte-addit yapmak, salikin kendini tefrikaya atmasıdır.[1]

Meşhur misallerdendir, bir mahalde mukim olan, her mahaldedir. Mahaller arasında terettütlü olan, asla hiçbir mahalde değildir.

Allahu subhanehu bizi ve sizi, Muhammed Mustafa’nın şeriat cadde-sinde istikamet üzere olmakla rızıklandırsın. O yolun sahibi üzerine salat, selam ve tahıyye olsun.

Hidayete tabi olanlara, Muhammed Mustafa’nın sünnetine yapışan-lara selam olsun, O’nun ve âlinin üzerine salatlar ve selamlar.



[1] Teveccüh kıblesi; kalbin yöneldiği şeylerdir. Bunlar değişik şeyler olunca, derviş asla huzur üzere kulluk yapamaz, hakiki tevhid ehli olamaz. Mürşidin talimatıyla vazifesini rabıta üzere yaparsa, bütün cihetlerden kurtarıp kalbini Mevla'ya doğru, şekilsiz ve keyfiyetsiz olarak çevirmiş ve yöneltmiş olur. İşte bu halin elde edilmesi için emredilen vesile Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem Efendimiz ve O'nun varisleri olan Allah dostlarıdır.

 

NOT:

Bu mektubta bahsedilen zat, o dönemde -1600 yılları- yaşayan ilim ehli bir zattır. Öyle olduğu halde İmamı Rabbani k.s. ona yazdığı mektubta itikadın ve amelin ehli sünnete muvafık olması lazım geldiğini sıkı bir şekilde tenbih etmektedir.

Mektubun ana temasında olduğu gibi iş ancak sünnete ittiba ile hasıl olur, değilse kurtuluş hayal olur, bütün çalışmalar boşa gider, uyanmak lazım, sünnete tabi olmak lazım,  sünneti ihya etmekle bid atler ve küfür yolları yok olur, böylece islamın nuru parlar ve bütün kafirler de hidayet bulur, sünnete göre olmazsa, kafirler yanlış anlatım yüzünden kafir olarak ölür gideler.....

 

Salı, 19 Temmuz 2011 14:12 tarihinde güncellendi
E-posta Yazdır PDF

286. MEKTUB - SON DERECE ÖNEMLİ....

 

286. MEKTUBUN BAŞLIĞI VE KONUSU

İkiyüz seksenaltıncı mektup, Mevlana Emanullah Fakih'e yazılmıştır.

Sahih itikad, Ehli Sünnet vel Cemaat görüşlerine uygun olarak Kitap ve Sünnetten alınandır.

 Ehli Sünnet vel Cemaat görüşlerine muhalif olarak, Kitap ve Sünnet'ten veya keşiflerine dayanarak, Ehli Hak'kın olduğu itikada muhalif olarak delil çıkaranları red halkındadır.

 

286. MEKTUBUN TERCÜMESİ

Rahman ve Rahim olan Allah'ın ismiyle başlıyorum!

Bilki, Allah seni irşad eylesin ve sana doğru yolu ilham eylesin, sahih itikad, salik için yolun zaruriyyatı cümlesindendir; öyle ki Ehli Sünnet vel Cemaat alimlerinin Kitap ve Sünnet'ten çıkardığı hükümler ve Selef'in tercih ettiği hususlardır. Kitap ve sünneti, Ehli Hak'kın yani Ehli Sünnet vel Cemaat alimlerinin anladığı manalara hamletmek te aynı şekilde zaruridir. Faraza keşif ve ilham yoluyla şu anlaşılan manalara muhalif bir şey zahir olsa, ona itibar etmemek lazımdır. Ondan sakınmak gerekir. Zahirinden vahdeti vucud anlaşılan ayet ve hadisler gibi. Zat'a ait ihata, sereyan, kurb ve beraberlik manaları gibi.

Ehli Hak alimleri şu ayetler ve hadisi şeriflerden, şu (iddia edilen) manaları anlamamışlardır. Salik için yol esnasında şu manalar açılsa, mesela bir mevcuttan başka bir şey görmese, veya idrak etse ki Allahu teala Zat'ı ile kuşatmış veya O'nu Zat'ı ile yakın bulsa, bu salik halinin galip gelmesi ve vaktinin sekri sebebiyle bu hususta mazur olsa da, lakin onun için gerekli olan, Allahu teala'ya iltica etmek, devamlı olarak O'na yakarmak ki onu şu vartadan kurtarsın, onun için Ehli Hak alimlerinin görüşlerine uygun olan işleri açmasını dilemesidir. Ve kendisine asla kıl kadar bile olsa Ehli Hak alimlerinin Hak itikadlarına muhalif bir şeyi açmamasını dilemesidir.

Hasılı kelam, Ehli Sünnet vel Cemaat alimlerinin anladığı manaları, keşfin ölçüsü yapmak gerekir. İlhamın dayanağını bunlardan başkası yapmamalıdır. Alimlerin anladığı manaya muhalif olan manalar, itibar sınırından sakıttır. Zira her sapık bid'at ehli, itikadının dayanağı ve kayna-ğı Kitap ve Sünnettir. Zira o bid'atçı zayıf anlayışıyla Kitap ve Sünnetten, gerçeğe uygun olmayan manaları anlamaktadır.

"Onunla pek çoklarını saptırır, onunla pek çoklarını hidayet eder."

Ancak 'İtibar edilen Ehli Hak'kın anladığı manalardır, onlardan gayrı olarak muhalif olanlar itibar edilmez' demiştim, şuna binaen ki Ehli Sünnet alimleri ashabın ve selefin (Allah onlardan razı olsun) eserlerini iyice araştırmışlar, hidayet yıldızları (olan ashabın) nurlarından o hükümleri iktibas etmişlerdir. İşte bu yüzden ebedi kurtuluş, onlara ait oldu, sürekli felah onların nasibi oldu.

"İşte bunlar Allah'ın hizbidir, dikkat edin ancak Allah'ın hizbi felah bulanlardır."

Bazı alimlere furu' (fıkhi) meselelerde gevşeklik gelse, ameli işlerde noksanlık etseler, hak itikad kendilerinde olduğu halde, böyle bir noksanlıkları sebebiyle mutlak olarak alimleri inkar etmek uygun olmaz. Bütünüyle onlara dil uzatmak doğru olmaz. Böylesi sırf insafsızlıktır, zorbalık etmektir. Bilakis dinin ekseri zaruri şeylerini inkar olur. Zira şu zaruri hususları nakledenler şu alimlerdir. Onların iyisini bozuğunu ayıran da yine bu alimlerdir. Şayet onların hidayet nuru olmasaydı, biz asla bunlara hidayet edilmezdik. Doğruyu hatalıdan ayırmasaydılar, elbette sapıtırddık.

Bunlar öyle kimselerdir ki, dosdoğru din kelimesini yüceltmekte bütün gayretlerini sarf ettiklerinden, insanların pek çoğu sıratı müstekime yürüdürler. Onlara tabi olan kurtarır, felah bulur. Onlara muhalif olan sapar, açık yoldan sapıtır.

Bilmek gerekir ki, sonuçta sofiyyenin itikadı, yani sülük menzilleri tamamlandıktan sonra, velayet derecesinin sonuna vasıl olduktan sonra, aynen Ehli Hak'kın itikadlarıdır. Bunlar alimler için nakil ve delil getirmekle hasıldır, sofiyye için keşif ve ilhamla hasıldır.

Şayet bazı sofiler için yol esnasında halin galebesi ve sekir sebebiyle, şu itikadlara muhalif bir şey zahir olsa da, lakin o makamları geçtiğinde ve işin sonuna ulaşınca, şu muhalef dağılıp yok olur. Değilse şu muhalefet üzere kalır. Fakat yine umulan, bununla muaheze edilmemesidir. Zira onun hükmü, hatalı müçtehidin hükmü gibidir. Müçtehid hüküm çıkartmasında hatalı olur. Bu sofi de keşfinde hatalı olur.

Şu taifenin muhalefetlerinden bazısı; vahdeti vucud ile hükmetmesi, Zat'ın ihata etmesi, kurbiyyeti, beraber olması gibi şeylerdir. Aynı şekilde, yedi veya sekiz sıfatın, Hak celle ve alâ'nın Zat'ı üzerine zaid bir var olmakla hariçte var olduğunu inkarları da bu muhalefetlerindendir. Muhakkak Ehli Sünnet alimleri, bu sıfatların Zat'ın vucudu üzerine zaid bir vucudla hariçte var oldukları görüşüne gitmişlerdir.

Bunların inkarlarının menşei, onların şu vakitteki müşahedeleri, sıfat aynasında Zat'ı müşahedeleridir. Malumdur ki ayna, bakan kişinin nazarında gizlidir, bu gizlilik sebebiyle hariçte sıfatların olmadığına hükmetmişledir. Zannettiler ki sıfatlar şayet mevcut olsaydı, elbette müşahede olunacaktı. Müşahede edilmeyince, mevcut değillerdir (diye hükmettiler.) Sıfatların mevcudiyyetini söylediği için de alimlere taan ettiler. Bilakis küfür ve putperestlikle hükmettiler. Allahu subhanehu bizi böyle cüretkarlıktan muhafaza eylesin. Şayet onlar için şu makamdan yükseliş hasıl olursa, şuhudları şu perde altından çıkarsa, mertebelerinin hükmü kalkarsa, elbette sıfatları Zat'a muğayir olarak bulurlardı. Asla onları inkar etmezlerdi. Asla, büyük alimleri taan etmeye işleri çekip gitmezdi.

Muhalefetlerinden biri de bazı işlere hükmederler ki bu Allahu teala'nın fiilinin vacib olmasını gerektirir. Onlar vacib olması lafzını tabir etmeseler ve iradeyi sabit kılsalar da, lakin onlar hakikatte iradeyi nefyetmektedirler. Onlar bu hükümlerinde bütün din sahiplerine muhalif olmaktadırlar.

Bu işlerinden biride şöyle hükmetmeleridir, 'Allah teala bir kudretle kadirdir yani dilerse yapar, dilemezse yapmaz.' Derlerki ilk şart doğruluğu gereklidir. İkinci şart, doğruluğu imkansızdır. Bu sözleri de vacib ile (Allahu teala hakkında) hükmetmektir; belki din ehli katında kararlaştırılmış manadaki kudreti inkardır. Zira o alimlere göre kudret, fiili yapması ve terk etmesinin sahih olması manasındadır. Bu soffilerin sözlerinin gerektirdiği, fiilin vacib olması, terkinin imkansız olmasıdır. Biri diğerine göre ne konumdadır? Bunların bu husustaki mezhebleri, aynen felsefecilerin mezhebi gibidir.

Evvelki şartın sadık olmasının vucubu ile ikinci şartın sıdkının imkan sız olması hükmü ile birlikte iradeyi sabit kılmak ve bu isbat işinde (güya) felsefecilerden ayrılmak (çabaları) onlara fayda vermez. Zira irade, iki eşit (fiil ve terk) şeyden birini tahsis etmektir. İki şey eşit kabul edilmezse, irade yok demektir. Burada fiili vacib kıldıkları ve terki de imkansız kıldıkları için eşitlik yoktur. Meseleyi iyi anla!

Bu muhalefetlerinden biri de, kaza ve kader meselesini açıklamalarıdır; o şekilde ki zahiri, vucubu isbat eder.

Bu bahiste ki sözlerinden biri de 'hakim mahkumdur, mahkum hakim dir' sözleridir.

Hak subhanehu'yu birinin mahkumu yapmak ve onun üzerine hakim olduğunu isbat kılmak, icabı isbat etmekten nazarı çevirerek (böyle hüküm vermeleri de) gerçekten çirkindir.

"Onlar elbette, sözden çirkin ve yalan olanı derler."

Bu gibi muhalefetleri çoktur. Hak subhanehu'nun, surî tecelliden başka görülmeyeceğine hükmetmeleri gibi. Bu söz de, Hak subhanehu'nun (ahırette) gözle görülmesi meselesini inkardır. Onların cevaz verdiği tecelli surî şeklindeki görme olayı, hakikatten hak subhanehu'yu görmek değildir. Belki benzer ve misalden bir kısımdır.

Nazm:

Mü'minler O'nu, keyfiyyetsiz, idraksiz ve misalden bir benzeri olmaksızın görürler.

Kamil zatların ruhlarının kadim ve ezeli olduğunu söylemeleri de bunların muhalefetlerindendir. Bu söz ehli islamın bulunduğu itikada muhaliftir. Zira ehli islama göre alem bütün cüzleriyle beraber hadistir. Ruhlar da alem cümlesindendir. Zira alem, Allahu teala'dan başka her şeyin ismidir. İyi anla!

Salik için, işin özüne ve hakikatına ulaşmadan evvel gereklidir ki, Ehli Hak alimlerini taklidi kendine lazım getire, keşfine ve ilhamına muhalif olsa da. Alimleri haklı olarak kabul etmeli, kendini hatalı bilmeli. Zira alimlerin dayanağı enbiya (aleyhissalat vesselam) lardır ki onlar kat'i vahiyle desteklenmişlerdir, hata ve karışıklıktan masumdurlar. Sofinin keşifi ve ilhamı sabit hükümlere muhalefet takdirince hata ve yanlıştır. Keşfi, alimlerin sözü üzerine takdim etmek, hakikatte keşfi, indirilmiş kat'i hükümlere takdim etmektir ki bu da sapıklığın ta kendisidir, sırf husrandır.

Nasıl ki Kitap ve Sünnetin gereğine itikad zaruriyse, aynı şekilde bu ikisinin gereğince amel etmek te zaruridir; öyle ki alimlerin bu ikisinden çıkarttığı ve istinbat ettiği usul üzere helal, haram, farz, vacib, sünnet, müstehab, mekruh ve şüpheli hususlar. Bu hükümleri de bilmek aynı şekilde zaruridir.

Mukallidlerin (müçtehid olmayan müslümanların), Kitap ve Sünnetten hükümleri müçtehidlerin görüşüne muhalif olarak alıp onunla amel etmeleri caiz değildir.

Taklid ettiği ve tabi olduğu müçtehidin mezhebinde seçilen fetva ile amel etmelidir. Bid'atlardan sakınarak azimetle amel etmelidir. Mümkün oldukça bütün müçtehidlerin sözlerine uygun olarak amel etmekte gayret etmelidir ki ameli, üzerinde ittifaklı olan hükümle olsun.

Mesela, İmamı Şafii abdestte niyeti şart koşmuştur, bu yüzden niyetsiz abdest almamalıdır. Aynı şekilde azaların yıkanmasında tertibi fazr kılmıştır. Bu yüzden tertib üzere abdest almalıdır.

İmamı Malik, azaların yıkanmasında ovalamayı farz kılmıştır. Mutlaka azaları ovalamalıdır. Aynı şekilde kadına ve zekere dokunmakla abdest bozulur diye hükmetmişlerdir. Bu yüzden bu ikisinden biri vakı' olunca abdestini tazelemelidir. Diğer ihtilaflı hususla da bu kıyas üzeredir.

Şu iki itikadi ve ameli kanat hasıl olduktan sonra, artık ilahi yakınlık derecelerine doğru yönelici olabilir, karanlık menzilleri aşmak ve nurani yolları geçmek için talep edici olur.

Ancak bilmeli ki,  şu yükseliş ve menzilleri kat' etmek, yolu bilen kamil ve mükemmil bir şeyhin teveccühüne bağlıdır. Onunla hidayet bulur. Onun bakışı, kalb hastalıklarına şifadır, teveccühü razı olunmayan düşük ahlakları def edicidir.

Evvela şeyh talep eder. Eğer Hak subhanehu'nun sırf fazlı ile onu bulursa, onu bilmenin büyük bir nimet olduğuna itikad ederek ona yapışsın. Tamamıyla bütün tasarruflarında ona boyun eğici olsun.

Şeyhu-l İslam Hirevi derki, 'İlahi, şu velilerini yaptığın hal ne acaibtir! Kim onları bilirse ancak seni bulur, seni bulamayan da onları tanıyamaz.'

Kendi ihtiyarını tamamıyla, şeyhinin ihtiyarında yok etsin, bütün muratlarından nefsini boşaltsın. Onun hizmetinde kemeri kuşansın. Şeyhinin emrettiği şeylerin tamamını yapmak hususunda, saadetin baş sermayesinin, onun emrine yapışmakta olduğuna inanarak, son derece gayret sarf etsin.

Eğer kendisine tabi olunan şeyh, müridin kabiliyyetinin zikre uygun olduğunu görürse, ona zikirle emreder, eğer münasib olanın teveccüh ve murakabe olduğunu görürse, bu iki hususla ona işaret buyurur. Sadece sohbetin kafi olduğunu görürse, aynı şekilde bununla ona emreder.

Hasılı kelam, şeyhin beraberliği varken zikre ihtiyaç duyulması asla tarikatın şartlarından değildir, belki şeyh talibin haline münasib olanı ona emreder. Eğer ondan, tarikat şartlarından bazısında bir kusur vakı' olursa, şeyhin sohbeti ile onu telafi eder. Onun teveccühü, talibi noksanını tamamlamaya zorlar.

Şöyle bir şeyhin sohbetiyle şereflenmeyen talip, eğer muradlardan ise, Hak subhanehu onu cezbeder (çeker) ve onu kendine seçer. Sırf nihayetsiz sonsuz olan inayeti ile onun işine kefil olur. Ona lazım gelen bütün şartlar ve edebleri bildirir. Bazı büyüklerin ruhaniyyetini, onun sülük menzillerini aşmasında yoluna vesile ve delil yapar. Muhakkak şeyhin ruhaniyyetinin aracılığı, sülük yollarını aşmada, Allahu subhanehu'nun adetinin devamlılığında lazımdır.

Eğer bu talip müridlerden ise, kendisine uyulan bir şeyhin aracılığı olmadan işi müşkildir. Kendisine uyulan şeyhe vasıl oluncaya kadar Allahu subhanehu'ya devamlı olarak iltica etmelidir.

Aynı şekilde tarikat şartlarına riayeti kendine lazım saymalıdır. Bu şartlar, meşayıhın kitaplarında tafsilatıyla beyan edilmiştir. Oraya müracaat etmeli, oradaki hususları iyi düşünmeli, bundan sonra onlara riayet etmelidir.

Tarikatın en büyük şartı, nefse muhalefettir. Bu da, haramlara son vermek manasındaki vera' ve takva makamına riayet etmeye bağlıdır. Haramlara nihayet vermek, ancak fuzuli mubahlardan uzak olunduktan sonra tasavvur edilebilir. Zira mubahları işlemekte dizginleri salıvermek, şüphelileri işlemeye götürür. Şüpheliler de haramlara yakındır. Onlara düşme ihtimali de kuvvetlidir.

"Kim korunun etrafında hayvanlarını güderse, oraya girmesinden korkulur."[1]

Haramlardan sakınmak, fuzuli mubahlardan uzak durmaya bağlıdır. O halde vera' halinin gerçekleşmesi için mutlaka fuzuli mubahlardan uzak durulması gerekir. Terakki ve yükseliş için vera' halinin gerçekleşmesi mutlak gereklidir. Zira yükseliş buna bağlıdır.

Bu hususun açıklaması; ameller için iki cüz vardır. emirlere yapışmak, yasaklara son vermek.

Emirlere yapışmakta kudsiler (melekler) de bizimle ortaktır. Sadece emirlere yapışmakla terakki olsaydı, elbette kudsiler için de terakki olurdu.

Haramlara son vermek, insanoğluna hastır. Kudsiyyîlerde bu husus yoktur. Onlar bizzat masumdurlar, muhalefet imkanları yoktur ki yasaklardan men edilsinler. Terakkinin, şu sakınmak cüzüne bağlı olması lazım geldi. Bu sakınma işi, nefse muhalefetin ta kendisidir. Muhakkak şeriat, nefsani arzuları kaldırmak, zulmani merasimleri def etmek için gelmiştir. Muhakkak nefsin tabii gereksinimi ya haramları işlemek veya fuzuli işleri işlemektir ki bunun da neticesi harama götürür. Dolayısıyla fuzuli işlerden sakınmak, nefse muhalefetin ta kendisidir.

Denilirse; emirlere yapışmak ta nefse muhalefet vardır, zira nefis ibadetle meşgul olmayı istemez. Emirlere yapışmakta aynı şekilde terakkiyi gerektirir. Meleklerde ise emre yapışmaya muhalefet olmayınca bu (emirleri işlemek onlarda) terakkiye sebeb olmaz. Bu iki hususun birbirine kıyası farklıdır.

Derim ki; nefsin ibadeti istememesi ona razı olmaması da ancak, nefsin kendini boş bırakmayı talep etmesi sebebiyledir; öyle ki hiçbir şeyle kayıtlanıp meşgul olmayı istemez. Bu boş kalması ve bir şeyle meşgul olmaması da aynı şekilde haramlara veya fuzulilere dahildir. Burda emirlere yapışmakta nefse muhalefet haramlar ve fuzulilerden sakınmak şekli üzere hasıl olur, yoksa emirleri yapmakla değil; yani, sadece emredilen şeyler (de değil) ki bunlarda aynı şekilde meleklerde mevcuttur denilsin. Böylece kıyas sahih olmuştur.

Hangi yolda nefse muhalefet çok olursa, o yolların en yakınıdır. Şüphesiz, nefse muhalefet, Nakşi yolunda diğer yollardan daha çok fazladır. Zira şu Nakşi büyükleri, azimetle amel etmeyi seçtiler, ruhsatlardan sakınmayı tercih ettiler. Malumdur ki haramlardan ve fuzulilerden sakınmaktan her biri azimetle amel etmekte mevcuttur, orda bu iki hususa riayet edilir; ruhsat bunun hılafınadır, zira orda sadece haramdan sakınmak vardır.

Eğer denilirse; diğer tarikat erbabının da azimeti seçmiş olması mümkündür; derim ki, ekser tarikatlarda sema' ve raks vardır. Orda iş pek çok zorlamadan sonra ruhsat derecesine varıyor. Bundan sonra orda azimetle amel etmeye nerden imkan kalsın. Aynı şekilde cehri zikir işinde de ruhsattan ötesi düşünülemez.

Muhakkak diğer tarikat şeyhleri yollarında, sahih niyetle pek çok yeni şeyleri icat ettiler. Bu işlerinde sahih netice, ruhsat olması hükmüdür. Şu yüce silsile büyükleri bunların hılafınadır, zira onlar (Nakşi büyükleri), sünnete kıl kadar muhalefete asla cevaz vermezler. Nefse muhalefet bu yolda en tamam şekilde hasıl olur ve yolları en yakın yol olur. Talipleri için bu yolu seçmek daha uygun ve münasib olur. Zira yol, yakınlıkta en nihayete gider, matlab ise son derece yücedir.

Muhakkak sonra gelenlerden şu büyüklerin bazı halifeleri, bunların bazı kurallarını terk etti ve bu yolda bazı işleri ihdas ettiler. Sema', raks ve cehri zikri seçtiler. Bunun kaynağı, şu yüce tarikatın büyüklerinin niyetlerinin hakikatına ulaşamamalarıdır. Zannettilerki kendileri, şu ihdasları ve bid'atlarıyla şu tarikatı tamamlayacaklar ve kemale erdirecekler. Bilemedilerki kendileri, bu işleriyle tarikatı tahrib etmeye çalışırlar, onu zayi etmekte gayret ederler.

"Allah, hakkı isbat eder, yola, O hidayet eder."



[1] Hadisi şerif manasından alınmıştır.

 

NOT:

Şu mektubu şerifin beyanların okuduktan sonra, İmamı Rabbani k.s. nin ne kadar sünnete sadık olduğu, yolunun ehli sünnet itikadı üzere sabit olduğu ve muhaliflerin yanlışlarını ortaya koymakta ne kadar mahir olduğu açığa çıkar.

Bu hakikatleri bilmeden bu zatın ve nakşi yolunun aleyhine konuşan zavallı cahiller, kendilerini nasıl helak ettiklerinin farkında değillerdir. Allah dostları iki tarafı keskin bir kılıç gibidir, kişiye ummadığı yerden saplanır...... Bu zatların hallerine vakıf olmadan onları tenkit etmek, dışardan ahkam kesip ürümekten başka bir şey değildir...... Kervan yürür, ........ 

 

Cuma, 28 Ocak 2011 20:55 tarihinde güncellendi

Sayfa 1 - 9

  • «
  •  Başlangıç 
  •  Önceki 
  •  1 
  •  2 
  •  3 
  •  4 
  •  5 
  •  6 
  •  7 
  •  8 
  •  9 
  •  Sonraki 
  •  Son 
  • »

Yasal uyarı : Sitedeki sohbet, yazı ve resimler; üzerinde hiçbir değişiklik yapılmadan ve kaynak göstererek alınabilir.
Üzerinde değişiklik yapılması, ticari amaçla kullanılması hukûken yasaktır.