O sıra sohbetin akışı başka konulara geçmiş arada bağlantı bayağı kesilmişti. Efendi Hazretleri ders ayetine gelelim buyurdu ve nerde kalmıştuk dedi! Hiç kimseden çıt çıkmıyor, bir anlık sessizlik, bu fakir – 23-24 yaşlarında biraz sivri zeka olduğundan- Allahu Teala aklıma getirdi ve –Fel yenzuri-l insanu ila taamihi- ‘İnsanoğlu yediği yiyeceğine baksın’ ayetlerini biraz yüksek sesle gayri ihtiyari olarak söyledim. Efendi Hazretleri:

-Aferin! Hafızlar olmasa ne yaparız! Buyurdu. Ben utancımdan direklerin arkasına saklandım.