Mektubat-ı rabbaniden imam-ı azam ve mezhebi
İsa (a.s.)' ın durumu, İmamı A’zam El Küfî'nin durumu gibidir. Zira o (İmamı A’zam) takva, vera ve sünneti seniyyeye ittibası sayesinde, ictihad ve istinbatta odereceye ulaştı ki, sonra gelenler onu anlamaktan acizdirler. Onun içtihadlarını derin manalara dikkat ettiği için Kitab ve Sünnete muhalif zannettiler. Onu ve adamlarını (talebeleri, mezhebindeki müçtehidleri) görüş ashabı (kendi görüşün benimseyenler) zannederler. Bunlar İmamı A'zam'ın ilminin ve dirayetinin hakikatından haberdar olamadıkları için böyle söylediler. Yalnızca İmam Şafiî (r.a.) imamı A'zamın fıkıhtaki inceleğinden bir nebze anlamıştır. Çünkü şöyle buyurdu: “İnsanların hepsi fıkıhta imamın îyali (Aile efradı) dir.” Yazıklar olsun kısa görüşlülere ki; kendi görüşlerinin noksanlığını, başkasına nisbet etmek cür'etini gösterirler.
-Fusûlu Sitte- kitabında Muhammed Parisa (k.s.) şöyle demiştir;

  Mercuh kavilden murad, terkedilen sözdür. Meselâ; İmam Ebû Yusuf'un kavli varken, İmam Muhammed'in sahih kabul edilmeyen, yahut kuvvetli görülmeyen kavli bu kabildendir. Zahir-i Rivaye'nin hîlâfına bir kavil, sahih de kabul edilmezse, bununla fetva vermenin bâtıl olması evleviyette kalır. Rücû edilen kaville fetvâ vermek de böyledir.
Müleffak hükümden murad; iki mezhepten alınarak verilen hükmün sahih olup olmamasıdır. Meselâ; abdestli bir kimsenin bedeninden kan akar ve bir kadına dokunur da sonra o abdestle namaz kılarsa, bu namazın sıhhati Şafiî ve Hanefi mezheplerinden müleffak yani karma bir hüküm dür, telfîk bâtıldır, namaz da sahih değildir.
Bir müctehidin kavliyle amel ettikten sonra, onu taklitten rücû etmenin bil-icma bâtıl olması meselesine gelince; bunu, muhakkîk İbn-i Hümâm «Tahrîr»inde açıkca beyan ettiği gibi;

METİN
Şeyh Kâsım'ın «Tashih» namını verdiği kitabında söylediklerinin hasılı şudur ki, müftü ile kadı arasında fark yoktur.
Ancak, müftü hükmü haber verir, kadı ise onu ilzam eder. Mercuh, yani terkedilmiş bir kaville hüküm ve fetva vermek cehalettir, icmaa muhalefettir.  Müleffek hüküm, bi'l-icma batıldır.
Bir müçtehidi amelde taklid ettikten sonra rücû etmek, bilittifak batıldır. Mezhepte muhtar olan budur. Hilâf, müçtehid olan kadıya mahsustur. Mukallide gelince; onun, mezhebi hilafına hüküm vermesi asla nafiz/geçerli değildir. «el-Künye» nam kitapta da böyledir.
Ben derim ki: Bilhassa bizim zamanımızda katiyyen nafiz olamaz. Çünkü Sultan, zayıf kavillerle hüküm vermekten nehyettiğini fermanında hasseten bildirmiştir. Şu halde,